Gronkowiec złocisty

Bakterie gronkowca złocistego ma każdy z nas. System odpornościowy niszczy warstwę zewnętrzną grupy komórek gronkowca, natomiast nie dociera do wewnętrznych warstw komórek, które dalej się rozmnażają i pozostawiają w komórkach silne toksyczne jady, co z kolei powoduje zachwianie homeostazy w organizmie i staję się przyczyną wielu groźnych chorób.

Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus) jest baktrią występującą w jamie nosowo-gardłowej, a także na błonach śluzowych górnych dróg oddechowych. Szacuję się, że ok. 60% ludzi jest zakażonych gronkowcem.

Gronkowiec złocisty oraz gronkowiec ropny są najczęstszymi przyczynami zmian ropnych występujących u człowieka. Może prowadzić do zapalenia płuc, ucha środkowego a nawet mózgu. U osób zakażonych gronkowcem często może wystąpić trądzik, czyraki. Gronkowiec złocisty prowadzi również do nieżytu dróg oddechowych i moczowych.

Zakażenie gronkowcem często spowodowane jest nadmiernym stosowaniem antybiotyków (dotyczy to głównie penicyliny). Zbyt częste wspomaganie się antybiotykami przez człowieka doprowadziło do powstania nowych szczepów gronkowca odpornych na leczenie. Do tej pory medycyna nie wie jak skutecznie walczyć z Staphylococcus ureus.

Zamów ParaProtex i pozbądź się pasożytów z organizmu

Image

 Cena detaliczna             142 zł
 Cena Klubowa                107 zł   

Gronkowcem złocistym można również się zarazić przez spożycie zakażonego pokarmu. Objawy przy tego typu zakażeniem gronkowcem pojawiają się w przeciągu półtorej godziny. Są to: wymioty, bóle nadbrzusza, biegunka, osłabienie krążenia. Zakażenie gronkowcem może doprowadzić do zapaści.

Jak pozbyć się gronkowca złocistego.

Dr med. Paweł Grzesiowski w artykule "Nosicielstwo i patogenność" pisze:

"Poważne niebezpieczeństwo stanowią wielo odporne gronkowce pochodzące ze środowiska szpitalnego (tzw. MRSA, MRSE), które są często wrażliwe tylko na jedną grupę leków (glikopeptydy np. wankomycyna). To bardzo niebezpieczne i na całym świecie obserwuje się narastanie tego zjawiska w wyniku powszechnego nadużywania (w medycynie ludzkiej, weterynarii i rolnictwie) antybiotyków. Są już niestety pierwsze na świecie (także w Polsce) szczepy oporne na wankomycynę!!

Dlatego coraz częściej poza antybiotykami w leczeniu zaburzeń relacji "gronkowce-człowiek" stosuje się metody alternatywne, probiotyki, barwniki roślinne, immunostymulacje itp. Niestety nie istnieje jeszcze bezpieczna specyficzna szczepionka przeciwgronkowcowa, a poza tym istnieją pewne obawy przed powszechnym jej stosowaniem, bo nie wiemy czy bakteria, która zajęłaby miejsce gronkowców będzie tak dla człowieka łaskawa."

 

Zakażenie gronkowcem:

  • Zapalenie szpiku i kości
  • Zapalenie ropne stawów
  • Zapalenie opon mózgowych
  • Zapalenie sutków; posocznice, ropowice
  • Choroby układu oddechowego (zapalenie oskrzeli, opłucnej, płuc, ucha środkowego, zatok obocznych nosa, gardła i migdałków)
  • Choroby przewodu pokarmowego: zapalenie jelit (rzekomo błoniaste, martwicze itp.), zatrucia pokarmowe, odzwierzęce zatrucia pokarmowe
  • Choroby układu moczowego: zapalenie nerek, zapalenie cewki moczowej, zapalenie pęcherza
  • Zespół oparzonej skóry (SSS - scalded skin symdrome)
  • Choroby skórne: ropnie, czyraki pojedyncze i mnogie, trądzik, zastrzał, zakażone rany itp.
  • Zespół wstrząsu toksycznego (TSS - toxic shock syndrome)

 

Kuracja oczyszczająca ziołami ParaProtex dzięki której pozbędziesz się gronkowca.

Aleksander Fleming, którego największym osiągnięciem było odkrycie penicyliny, przestrzegał, że szkodliwe bakterie w organizmie mogą być odporne na penicylinę.

Jeżeli przy pierwszej próbie zniszczenia w organizmie gronkowca zostaną w nim jakieś szkodliwe bakterie, wtedy choroby przypuści ponowny atak i będzie już odporna na działanie antybiotyku.

Geny pewnych szczepów bakterii (odcinki łańcucha DNA)  produkują enzymy neutralizujące działanie penicyliny. W efekcie nawet długotrwałe kuracje penicylinowe często nie skutkują.

Fleming podczas spędzonych lat w swoim laboratorium obserwował jak bakterie gronkowca złocistego stawały się coraz bardziej odporne na działanie penicyliny.

Zaobserwowano, że geny (odcinki łańcucha DNA) pewnych szczepów bakterii produkują enzymy neutralizujące działanie penicyliny. W efekcie nawet długotrwałe kuracje penicylinowe często nie skutkują.